eindelijk... een update :)

Hallooo!

dat mocht onderhand best, een nieuwe update... morgen is het namelijk de grote dag... dan stap ik in het vliegtuig naar Madagascar! Let the adventure begin!

maar vanwege de internet verbinding die hier 'nou niet altijd even betrouwbaar is...' gaat er iets veranderen in de manier(en) waarop je up-to-date kunt blijven van mijn doen en laten. Op de site van mijn kerk komt regelmatig een nieuwsflash te staan, met foto's!

dusss... als je dit berichtje gelezen hebt, ga dan snel naar

www.christelijkcentrum.com/zending/rachel/mei-2010/rachel-naar-madagaskar

daar vind je mijn nieuwste update.

ik vind het enorm leuk om van jullie te horen, reacties te zien en te kunnen delen wat ik allemaal meemaak aan de andere kant van de wereld. Deze site blijft voorlopig nog wel even in de lucht, maar waarschijnlijk niet meer echt up-to-date.

Wil je graag een emailtje ontvangen zodra er een nieuwe update online staat? Dat kan! stuur me gewoon een mailtje op rachel.riemens [at] gmail.com. Je krijgt dan een mailtje van ons mam met een link. En wees gerust, je wordt niet overspoeld hoor! Je kunt rekenen op 1 mailtje per 4-6 weken.

Heel heel veel groetjes, liefs en blessings,

Rachel

PS: je kunt me ook vinden op facebook, met ook daar regelmatig nieuwe foto's!

a very quick update :)

Hoi allemaal,
zomaar even een heel kort berichtje voor ik in het vliegtuig stap... straks vlieg ik naar Zimbabwe voor 3 weken, dan 1 week in Maputo (hoofdstad Mozambique), om in juli weer terug te komen naar Pemba. en dan... hopelijk eind juli naar Madagascar!!

http://www.christelijkcentrum.com/zending/rachel/mei-2010

hier staan een paar foto's en verhalen van de afgelopen weken. Baby Roland... wat een kereltje, ga hem missen! Maar hij zal vast veel gegroeid zijn als we over een paar weken terug hier zijn!
liefs en groetjes, Rachel

Ola!

Hey everyone, om te beginnen vanuit Mozambique heeeel veel groetjes en liefs! Het is alweer 5 weken geleden dat ik ons koude landje uit ben gevlogen naar tropisch Mozambique... time flies! Terwijl ik deze update aan het typen ben zit ik in 'mijn' huisje een grote mok rooibosthee te drinken en te bedenken hoe veel we hebben gedaan in 5 weken, hoe relaxed het tegelijk is en hoe amazing dat het lijkt alsof ik nooit een anders heb gedaan.

Ik voel me hier thuis. De kids zijn vriendjes en vriendinnetjes en de missionaries zijn echt vrienden geworden. Maar wees gerust, hoewel het fantastisch en geweldig is om in Pemba te zijn, kriebelt het meer en meer om echt voet aan de grond te gaan zetten in Madagascar. Hoe meer Caroline en ik over de plannen praten en dromen, en hoe meer concrete stappen we zetten, hoe sterker dat verlangen wordt. En wie mij eerder heeft horen vertellen over Madagascar weet dat ik al best wel enthousiast was :)

Ik kan een heel verhaal gaan vertellen over de afgelopen weken, maar eigenlijk was vandaag een dag die een heel goed beeld geeft van een gemiddelde dag, dus...

6.30: wakker worden van het gepiep van de schommels waar een grote groep kids uit het omliggende dorp aan het spelen is voor school begint

7.00: ontbijtje: brood, thee, musica :)

7.00-9.00: quiet time, gastank verwisselen (das geen dagelijkse kost, maar moet zo nu en dan toch gebeuren willen we kunnen koken!), koude douche, spelen met de babyhouse kids!

9.00-10.00: prayer meeting met hele base

11.00-13.00: naar t centrum van Pemba om Jim & Twila (een tof koppel uit de VS, gisteren aangekomen) te helpen hun weg te vinden. Fruitmarkt... afdingen en 88 verkopers die je proberen te overtuigen dat hun spullen eeeecht het allerbeste zijn... anyway, heerlijke chaos! en daarna de supermarkt. En yay, er waren weer van die kleine groene zoete banaantjes vandaag, heb denk ik meer dan 60 banaantjes voor 1,25 euro gekocht! 60?!? yep, maar wees gerust, de meeste zijn in de monden van de babyhouse kids verdwenen :) un grande festa!

14.00: vergadering. planning was een uur - anderhalf uur, maar na een half uurtje werden we onderbroken, spoedgevalletje... vergadering uitgesteld, better luck next time! hehe, welkom in Afrika, flexibility is the keyword.

dus... tijd om Ancelmo, een van de jongens van 9 hier, mee uit te nemen voor een ijsje! aan t strand, mooi uitzicht, een heeel blije Ancelmo, lots of fun!

15.30 - 17.00: naar Natiti, een wijk van Pemba, om bij verschillende vrienden op bezoek te gaan. Heel bijzonder om de mensen thuis op te mogen zoeken en hun verhalen te horen. In een lemen huisje, rieten dak, rieten mat op de vloer, broeierig warm, en heeel erg bijzonder om welkom geheten te worden op de Mozambicaanse manier. Salama, salama, salama! Muhavo? Kihavo! Ma coumi? kin coumi! Communicatie gaat beter en beter en Portugees begint te komen. Makua is nog een brug te ver, maar wie weet...

17.30: kids meds rounds. En vandaag was ik aan de late kant... De kids waren al klaar met eten, en dus niet allemaal samen in de keuken, maar verspreid over de hele base... so...: 'Hey buddy, do you wanna help me? yes? oh, thanks, please help me find Rosario! He needs his meds and seems nowhere to be found!' and sure enough, de kids weten hun vriendjes altijd sneller te vinden dan ik zou kunnen!

18.00: terug thuis, hapje eten (vandaag had Twila voor ons allemaal macaroni met kaassaus en tomaat/uit salade gemaakt, zeker niet slecht! heel erg lekker zelfs :) )

18.45: deze update aan het typen, met idd die mok thee die inmiddels op is. Zomaar een dagje uit mijn leven in Pemba. Sommige dingen hier kosten ongeveer 5x zoveel tijd als ik in Nederland gewend was, maar dat went snel. En het maakt niet zo veel uit wat we (= Caroline en ik) doen, deze weken staan vooral in het teken van teamvorming. Elkaar leren kennen, vriendschap opbouwen die dieper gaat dan zo nu en dan een babbel, maar echt een band hebben waar we jaren op kunnen bouwen. En hoewel het dus misschien lijkt dat we weinig doen wat heel concreet voorbereiding is voor Madagascar, is dit voor mij een van de belangrijkste in deze maanden.

Lieve lieve allemaal, bedankt voor jullie reacties, jullie betrokkenheid, jullie steun, jullie prayers, ik kan niet genoeg zeggen hoe veel dat voor mij betekent!

bless! Rachel

2 weken in Pemba...!

Boa Noite!

hoe staat het in NL/BE? Ik ben nog maar 2 weken geleden vertrokken, en toch voelt het al als een compleet nieuw leven en voelt het alsof ik hier al maanden woon. Bizar :) Maar ook heerlijk, life is good! Pasen in Mozambique, dat was heel bijzonder. De diensten op zondagochtend zijn gewoonlijk al luid, veel dans en muziek, en heerlijk ongecoordineerd. Nou, dat was vorige week niet anders :) Wel was het veel drukker dan gemiddeld, en dus was er wat minder plaats om lekker los te gaan. Geen probleem, als er binnen geen plaats is, wordt er gewoon buiten verder gedansd. En dat kan gemakkelijk uren doorgaan. Ondertussen liggen de kleintjes gewoon te slapen, op de rug van mama of op een doek op de grond, maakt niets uit. Ze trekken zich nergens iets van aan!

Er staan een paar leuke foto's online op de website van mijn kerk. Omdat het versturen en uploaden van foto's zo lang duurt (internet is behoorlijk goed op t moment, maar foto's vraagt toch veel :), zet ik de foto's niet ook nog hier online. Maar ik zou zeggen, klik op de link hieronder en neem zelf een kijkje:

www.chistelijkcentrum.com/zending/rachel/fotos-uit-pemba

Wat een snoepies he, die tweeling! Linda & Olinda, Louiza & Louizinha, Julia & Julietta, Helio & Helia... Tweelingen hebben hier altijd namen die op elkaar lijken.

De afgelopen week en ook de komende 2 weken zijn Caroline en ik vooral bezig met het vernieuwen van het melk-verstrekkingsprogramma. Natuurlijk is borstvoeding hier eerste keus en probeer je flesvoeding te vermijden, zeker waar moeders niet altijd toegang hebben tot schoon drinkwater etc. Maar soms heb je redenen waarom je op flesvoeding terug moet vallen. En dat is voor de meeste gezinnen onbetaalbaar. Vandaar dat we hier bij Iris babymelk verstrekken, als dat echt nodig blijkt te zijn. Dus we zijn baby's aan t wegen, herevalueren of de voeding nog nodig is en zo ja, voor hoelang, documentatie optimaliseren etc. Leuk om te doen, leuk om de moeders te leren kennen en leuk om een project om handen te hebben waar we ons in korte tijd echt nuttig kunnen maken. Verder zijn er allerlei plannen voor de komende 2 maanden, maar daar ga ik in het volgende berichtje meer over vertellen.

Voor nu kan ik alleen maar zeggen: bedankt voor al jullie lieve reacties, echt leuk om die hier in Pemba binnen te zien komen! Superbedankt voor alle support & prayers! Jullie zijn kanjers :)

Ate logo! Rachel

Afrika!!!!

Hello there!
I'm back, I'm back, I'm back!!! Toen ik vanochtend voor t eerst weer wakker werd op de Iris base hier in Pemba, moest ik mezelf echt even knijpen :) Yep, tis waar, ik ben hier, ik loop hier, de kids kennen me nog en het voelt zooo vertrouwd! Alhoewel, het Pemba wat ik me herinner was behoorlijk droog en dor, wel mooie bloemen en planten, maar overall toch kaal. Niets van waar op dit moment! De regentijd is bijna voorbij en het is hier groener dan groen! Alles bloeit, de rode grond is bedekt met gras (en onkruid ongetwijfeld, maar Afrikaans onkruid blijkt best mooi te zijn ;-) en het ziet er supermooi uit.
Dit berichtje zit ik op de veranda te tikken, we hebben inmiddels draadloos internet op de base, wat een blessing! Zooo fijn! Ik hou het wel eventjes kort, want het is inmiddels al een tijdje donken, en de muggen lijken mijn deet-spray wel lekker te vinden... Overdag is t veel beter toeven wat dat betreft. De koelte van de avond is wel heerlijk, een briesje, oceaan op de achtergrond... Heerlijk!
Rainha, mijn vriendin die me heeft geholpen met Portugees leren tijdens de school wist niet hoe ze het had toen ze me zag gisteren. You're back! I never thought you would, zei ze. En ze wil me graag verder helpen met Portugees, dus dat komt helemaal goed. Nou ja... de peuters verstaan me prima en ik hen, verder kom ik nog niet :) maar je weet het niet, tis een mooie taal om te leren en t begin is gemaakt.
Morgen een meeting met Pam en Caroline om te bespreken hoe we concrete invulling gaan geven aan de komende 2 maanden. Wordt heel boeiend en ik hou jullie op de hoogte. Het grove plan is daar, de details zijn voor verandering vatbaar, dus we zullen zien :) Flexibiliteit is een groot goed hier in Pemba (of liever gezegd, in Afrika!)
Lieve lieve mensen, ik mis jullie zeker, maar zit op mijn plek en vind het heerlijk om hier te zijn. Morgenmiddag naar Mieze (dorpje half uurtje rijden hier vandaan) om babymelk uit te delen aan de moeders die om diverse redenen hun baby's niet zelf kunnen voeden, wordt zeker bijzonder. Wordt vervolgd!
Hele veel liefs en blessings, Rachel

Filmpje!

plaatjes zeggen soms meer dan duizend woorden. Haha, hartstikke cliche natuurlijk, maar zoals met zoveel cliches, wel waar! Het volgende filmpje gaat over Madagascar en de plannen voor het babyhuis. Echt de moeite waard! Zet je muziek maar lekker aan en neem een kijkje in de straten van Antananarivo...





Ook is er een hele mooie website (in het engels) over Iris Madagascar! Zeker ook de moeite waard om eens lekker rond te snuffelen :) www.irismadagascar.org in het rijtje met links rechts op deze pagina kun je doorklikken.

De tijd begint op te schieten! nog 2 weekjes en dan ben ik al in Johannesburg, morgen over 2 weken sta ik in Pemba. Ik voel het stof al bijna tussen mijn tenen :)

Wat staat er de komende 2 weken nog te gebeuren? Van alles!
- afscheid nemen op het werk
- uitzenddienst in de kerk
YES, wordt echt heeeeel bijzonder, dat wil je niet missen!
- Caroline komt 2 dagen naar Nederland met haar moeder
- kraamvisite bij Nynke (mijn lieve schoolvriendin die net bevallen is :)

...wat hebben we het toch goed! (ok, eerlijk is eerlijk, copyright by Rudi)

Liefs en blessings, Rachel

Aftellen!

zo, nog ruim twee weken en dan stap ik in het vliegtuig...!!! Kan bijna niet wachten, maar in de tussentijd geniet ik hier nog van de laatste voorbereidingen en gezelligheden. Een mijlpaal, een grote verandering, ach, welke cliché's zal ik er nog meer tegenaan gooien? Belangrijkste is dat ik voor de volle 100% mijn hart kan volgen, wetend dat die hartsverlangens niet van mezelf komen, maar een cadeautje van mijn hemelse Papa zijn. En doen waarvoor Hij mij geroepen heeft, wauw, dat is geweldig!

De sponsoractie...
...is in volle gang, en ik kan alleen maar zeggen =super-kei-enorm-mega= bedankt aan iedereen die op wat voor manier dan ook bijdraagt. Het is echt bijzonder om van zoveel kanten steun te krijgen. En te weten dat er een fijne betrokken kerk achter mij staat, is gewoon geweldig, daar wordt je stil van.

Zendingsdienst
op zondag 21 maart hebben we bij ons in de kerk een dienst die helemaal in het teken staat van de zending. Mattheus van de Steen komt spreken. Hij is een persoonlijke vriend van Heidi Baker en heeft haar vorig jaar uitgenodigd om in Nederland te komen spreken. Het was op die conferentie dat ik haar heb ontmoet en zo is de link met Mozambique en Madagascar ontstaan. Heel bijzonder dat Mattheus er deze dienst ook is. Ook zal ik in deze dienst door mijn pastors Cees & Agnès Laurey uitgezegend worden. Dat houdt in dat ze voor me zullen bidden en Gods bescherming en leiding zullen vragen. Yes, dat wil je :)

Natuurlijk ben je daarbij hartstikke welkom! Saskesdreef 10 in Lommel, net over grens bij Valkenswaard. De dienst begint om half elf en na de dienst zijn er broodjes en een lekker kopje soep. Voor de routebeschrijving kun je even doorklikken naar Wie weet tot dan!

Ik hou jullie op de hoogte van alle vorderingen. Over 3 weekjes sta ik in Mozambique over de Indische Oceaan te turen en (hoogst waarschijnlijk) vanaf half juli samen met Caroline in Antananarivo de Afrikaanse winterkou trotseren (5 graden met een kacheltje, moet kunnen).

Liefs en groetjes, Rachel

Wat zou jij doen als je een nog levende baby op de vuilnisbelt ziet liggen?

Sorry dat ik zo met de deur in huis val, maar dit gebeurt dus echt! Meerdere keren per week krijgt de politie van Antananarivo, de hoofdstand van Madagascar, een telefoontje dat er weer een levende baby is gevonden. Op de vuilnisbelt, in een doos op straat, achtergelaten door een tienermoeder die zich als prostituee moet aanbieden om te kunnen eten

De politie gaat er niet eens meer op af! Niet omdat ze niet willen, maar de politiemannen hebben vaak al een baby mee naar huis moeten nemen omdat ze die nergens kwijt konden. Meer dan dat kunnen ze niet doen.

Maar ik wel!

Ik ga naar Antananarivo, de hoofdstad van Madagascar, om daar een kindertehuis van de grond af op te bouwen! En ik heb besloten om nooit een baby te weigeren. Geld of geen geld. Maar met meer geld kan ik wel sneller meer doen!

Wil jij mij helpen om deze baby's te helpen?

Elk bedrag is welkom. Elk bedrag zal ook echt een verschil maken. Eén euro maakt al verschil, want een dag eten en drinken kost in Madagascar ongeveer een euro. Tienermeisjes moeten zich vier tot vijf keer per dag als prostituee aanbieden om die ene euro bij elkaar te schrapen, terwijl hun baby ergens in een doos op straat ligt...

Het opvanghuis gaat heten:


Tranon'ny Harena Sarobidy

House of the Precious Treasure



Madagascar dus! Samen met Caroline, een gezellige engelse verloskundige die ik in Mozambique heb ontmoet, ga ik dit mooie project handen en voeten geven. Wij gaan als medewerkers van zendingsorganisatie Iris Ministies (je weet wel, waar ik in Mozambique al 2 keer ben geweest afgelopen jaar :). Zij helpen ons op organisatorisch vlak, maar financieel gezien ben ik volledig afhankelijk van giften uit mijn eigen netwerk. Mijn kerk is hierin de centrale spil.

Giften mogen lopen via Christelijk Centrum Rehoboth. Dat is een Algemeen Nut Beogende Instelling, waardoor je giften aftrekbaar zijn van de Nederlandse belasting. Zij storten alle giften 1 op 1 naar mij door, sterker nog, ze doen er nog een schepje bovenop.

Je gift kun je overmaken op rekeningnummer 52.82.62.637 t.n.v. Christelijk Centrum Rehoboth met als omschrijving: Gift voor Rachels babyopvanghuis. Als je toe zou willen zeggen maandelijks een vast bedrag over te maken, zou dat helemaal geweldig zijn. Iedere euro is welkom en iedere euro maakt ook echt verschil! Via een automatische overboeking kun je dat makkelijk regelen.


Stuur mij gerust een email als je meer info wilt op rachel.riemens[at]gmail.com

Natuurlijk blijven de blogberichtjes gewoon komen vanuit Mozambique en vanuit Madagascar. Soms 3 keer per week, soms 3 weken niet... Hangt helemaal af van de internetverbinding :) We'll see! Berichtjes blijven leuk, dus laat gerust een reactie achter (hint, hint ;)

Heel veel groetjes, Rachel

Het is zo koud in de kou...

Hoi allemaal,

brrrr..... wat is het koud in ons landje! Ben inmiddels weer bijna een weekje thuis. Prima reis gehad, hele nacht liggen pitten in t vliegtuig en alweer helemaal gewend hier (nou ja, helemaal... bijna toch). En het is heel fijn om weer thuis te zijn, neem dat maar van me aan. Maar ook dubbel, Afrika zit in mijn hart en dat zal niet snel veranderen.

De laatste 2 weken van mijn Africa adventure heb ik geen updates meer kunnen zetten op deze site, gewoonweg omdat het internet down was. Dat heb je. Maar dat wil niet zeggen dat er niks de moeite van het melden waard was :) Zo hebben we in de laatste week een gigagrote kidsparty op het strand gehad. Niet alleen de kids die bij Iris wonen waren er, ook de kids uit de dorpen om Iris heen mochten komen. En dat was heel gezellig. Alles bij elkaar waren er 350-400 kinderen op het strand. Eerst spelletjes gespeeld, races gedaan en uiteindelijk voor iedereen een flesje drinken en een snoepzak. Kei gezellig. En tijdens het teruglopen naar de base werden we ook nog getrakteerd op een uitzonderlijk mooie Afrikaanse zonsondergang. Genieten.

Cassimo
Met 'mi amigo pecino' (oftewel mijn kleine vriendje) gaat het heel goed. Hij komt langzaam maar zeker bij in gewicht, groeit goed, krijgt al volle wangen en z'n mama heeft steeds meer melk. Mooi om de afgelopen weken gezien te hebben hoe hij stapje voor stapje sterker wordt. Tis een knap kereltje en hij komt er wel. 2,3 kilo weegt ie nu!

er zijn nog duizend-en-een verhalen die ik zou kunnen vertellen, maar ik wil ook nog wat over houden voor bij een kopje thee. Nog maar een keetje bedankt voor al jullie leuke en lieve reacties. Elke keer als ik op het internet kon, was het eerst even kijken. Wie heeft er gereageerd? Hoe gaat het in NL/BE? Zijn er nog nieuwtjes? Tnx!

Heel veel groetjes en liefs,
Rachel

Living the dream!

Mo Helelia :)
= good afternoon in Makua. Typical answer is ko helelia (morning is shelelia instead of helelia... to keep it easy!) Let me just quote the lonely planet guide to Mozambique: “Mozambique with it's sublime 2500km coastline, magical off shore islands and fascinating cultures is among the continent's best kept secrets” Hmm, not bad, huh! It's an amazing country. Beautiful in it's nature, awesome in it's people and shocking in it's poverty, but on the way up.

NOTE: first part of this update is in english, last part in dutch. Voor ieder wat wils :) (that was dutch!)

Guess what... We have ongoing electricity 24/7 (no longer generator power) and running water for 4 hours every day! And as far as I can say right now, the internet problems seem to have been solved (no promises whatsoever, but for now, this is good news!). Awesome! So that's what can happen here... no news for 3 weeks and than 2 updates in a few days :) We just go with the flow.

Cassimo...is doing great! He's growing, he's cute and he has a strong voice :) Yep, he can give a loud cry every now and than, which is really funny out of such a small baby. But of course he sleeps most of the time. It's awesome to follow up on him. I wish you could see his picture... Well, it's only 3 ½ weeks left, so... sniff... (good to home, but I don't wanna think about that right now!)

Beach
Wimbi beach here in Pemba is just the most amazing beautiful white sand palm tree beach I have ever been. And it's just across the road! This morning I got up really early (5.30!) and went for a long beach walk with Tuweni, a Malawian girl. It was awesome! So nice and quiet. We came back at 8, not even realizing we had been walking for 2,5 hours :) We found many really really nice shells (some of which walked away when we tried to pick them up :) Early in the morning or late in the afternoon seems to be the best time to collect shells.

Oh, by the way. Can anyone do a little research for me? Not that it is important at all, it's just a funny question. How many times does the tide go in and out in a day (24 hours) here relatively close to the equator? In the netherlands we have 6 hours tide coming up, 6 hours tide going down etc. So twice high tide and twice low tide a day. But it seems to take so much longer here. Is it possible that we only have 1 high tide a day and 1 low tide a day? Or is that really weird... Anyway, I know there are some people reading this who would like to look that up (not naming anyone, daddy :)
The beach is just perfect!

More outreach stories

There's so much I can share on the bush outreach, you have only heard the journey part and the awesome afternoon we had with the women. Of course there were many many kids in the village. Awesome kids who just repeated everything we said. Hand clapping games quickly were very popular and we had so much fun. Carrie and Kellie brought some balloons. Succes guaranteed! And we had fun with Rollo. He's one on the guys on our team. And you pronounce his name just as you would expect: Rollo, with the first 'o' as in dog. But for some reason the americans couldn't figure out how to pronounce it (they keep saying 'Rolo') and we had much fun on the journey just about the many differences between british english and american english. Quickly after we arrived in the village Rollo was surrounded by at least 50 kids all shouting his name (correctly!). That was soo funny! I wouldn't be surprised if at least one baby boy born since we were there has been given the name Rollo!

Kitchen
The general dinner on outreach is usually sticky tuna spaghetti for dinner, a roll (een broodje) for breakfast and anything from plain rice, to rice&beans to rice&goat or whatever for lunch. The first evening the mozambicans asked me and Hilde to help out in the 'kitchen'. I was quite curious to see the african way of cooking in a bush village, so yeah, I went into the corner they called the kitchen. Basically it was just an area in the corner of the compound where there was a wood fire.

The onion story :-)
And what do you think they asked us to do? Cutting onions! Anyone who has seen me in the kitchen might have noticed that I hardly ever use onions, just because I really don't like the cutting & crying part! But we looked at each other and said, let's do it. It took us over half an hour to cut all the onions (small strong red ones, really tasty). And as I expected, I couldn't even open my eyes after onion nr three... When I opened my eyes 5 minutes later, I was surprised to see that we were surrounded by app. 25 mozambican ladies, all just sitting there and staring at those 2 acunja's who were cutting onions and didn't know how to do that without crying. Not a word was said, and they kept staring until we were finished. And obviously they had so much fun, this was something they had never seen before. Quite surreal! But even the onion cutting episode was so funny and I think I can handle the dutch onions by now if I have a sharp knife to cut them ;-)

Eyes
Sorry to all of you who like to read the stories in english, I'm going to continue in dutch for a bit... Dat gaat wel een stuk sneller, eerlijk gezegd! Hmm, wat kan ik nog meer vertellen over de outreach. We hebben geweldige dingen gezien. Er was een oudere dame die de compound binnen kwam met het verzoek of we voor haar konden bidden, want ze was al 10 jaar totaal blind. En ik weet dat dit voor sommigen van jullie trouwe lezers :) een 'ver-van-mijn-bed-show' is, maar geloof het of niet, na dat we voor haar hadden gebeden, opende ze haar ogen en ze kon zien. Haarscherp, duidelijk en ze was zo blij. Yeah Jesus! Dat zijn geweldige dingen om met je neus bovenop te staan. Leuk detail: een van de Mozambicanen bad hardop in haar eigen taal en toen ze haar ogen open deed was ze helemaal verbaasd dat er acunja's om haar heen stonden.

De Truck...
...is trouwens een verhaal apart. Op de bumpy road naar het dorp toe liet de ene na de andere lasverbinding los. (truck met een framewerk achterop de laadruimte (waar wij zaten) en daar overheen een zeil gespannen). Het frame viel letterlijk uit elkaar en het laatste uur hebben we het grotendeels zelf omhoog moeten houden, als we ons hoofd een beetje heel wilden houden. Klinkt heel dramatisch allemaal, en ik moet toegeven dat het idee dat het dak ieder moment naar beneden kon komen niet heel erg prettig was, maar er zijn ergere dingen. De bodem was absoluut betrouwbaar, toch wel fijn. Wij hadden met ons westers ingestelde brein al bedacht dat we voor de terugweg maar beter het hele dak van de laadruimte af konden slopen en als de truck verder te gebruiken als open flatback truck. Niets mis mee, maar een beetje bescherming tegen de zon is toch wel errug prettig. Maar toen de mannen van het dorp ons half uit elkaar vallende dak zagen, hadden ze direct een veel betere oplossing. Een stapel stokken en lange repen bast van een tropische boom later, hadden we een perfect stabiel dak wat prima stand hield tijdens de terugweg! Geweldig :-)

De school
is in een woord GEWELDIG! Zo veel nieuwe dingen, zo veel dingen die je eigenlijk wel weet, maar die in een breder of nieuwer perspectief worden geplaatst. Heel veel praktische lessen, bijbelstudies, worship, cultuur-stuff en nog zo veel meer. De tijd gaat veel te snel, we hebben er al 5 weken op zitten en nog maar 3 te gaan. Iedere week denk je 'nou hebben we een absoluut hoogtepunt te pakken' en de volgende week gaan er gewoon 5 scheppen bovenop. Heidi & Rolland Baker hebben de afgelopen week heel veel over hun leven verteld, eerlijk over alle ups en downs en dat is me nogal een verhaal! Zij weten wat doorzetten en niet opgeven inhoudt, ongeacht de omstandigheden. Maar ook wat het is om kinderen volledig op te zien bloeien die door iedereen op waren gegeven en om te zien hoe 'hun' pareltjes opgroeien en een succesvol leven opbouwen hier in Mozambique. Gaaf. En uitdagend.

Het weer
jaja, het maakt niet uit waar ter wereld je bent, het weer is altijd een goed onderwerp ;-) Nou, tis hier nog steeds goed, heel warm, maar ook een flinke wind van zee, dus dat compenseerd. De nachten zijn broeierig. De regens zijn nog niet gekomen (op een enkele nachtelijke stortbui na dan...), begin december verwachten ze de meeste regen. We zullen zien :-)
En owja, ze doen hier niet aan wintertijd (weinig verschil in lengte vd dagen), dus ik loop nu een uur voor op jullie.

Open Mike-night
Oftewel een ouwerwets gezellige bonte avond. 5 acts door de wat oudere Mozambikaanse jeugd en 5 acts door de mission school students. We hebben enorm gelachen en het was een goede avond voor Juntos (t cafe hier op de base). De ice-coffees, smoothies, samosa's en pizza's waren niet aan te slepen! Mijn vriendinnetje Rainha (portugees voor de queen!) heeft ook genoten, we hebben een paar samosa's (kleine driehoekige snacks) gegeten. Zij heeft foto's voor mij gemaakt en ze had echt lol. Supergezellig! En leuk om zo een relaxte avond te hebben met de mozambicans.

Tot slot :)
tsja, ik kan nog wel eindeloos doorvertellen, maar ik ga er toch een eindje aan breien. Ik ga vanmiddag waarschijnlijk met een groep mee snorkelen...!!! Supergaaf. Met een bootje ongeveer een half uur richting open zee en daar moet een machtig mooi koraalrif zijn. 2 uur snorkeltijd, de boottocht en huur van materiaal voor, hou je recht, 11 dollar pp!!! Dat zijn nog eens leuke prijsjes! Zonnebrand factor 50 of meer, absoluut waterproof gezocht!!! Komt zeker goed. Nader bericht volgt uiteraard.

Heel veel groetjes, liefs en meer.
Rachel

PS: inmiddels in het internet cafe, nog steeds zondagmiddag en geen snorkeltocht vanmiddag... Te hoge golven, niet veilig genoeg om met een klein bootje de zee op te gaan (en geloof me, als mozambicans het niet veilig genoeg vinden, dan luister ik daar graag naar!) 's Morgens om 8 uur blijkt de beste tijd te zijn om te gaan, dus we reserveren nu een boot voor komende zaterdag. Hebben we nog een week om naar dit uitje toe te leven :)

The Treasures of Mozambique

Oiohoio!
Ehmm, this basically means ' hi! ' :) Hey everyone, how's life over there? For some reason the rest of the world seems pretty far away when you are in a bush village, 8 hours down the road, without any of our comfort stuff but with the most amazing people you can imagine! By the way, I'll type this blog entry in english on request, hope you don't mind... Next will be in dutch again. I'm going to try to give you some of the highlights of the past two weeks (so much for the Pemba internet connection :)

A Treasure arrived
Before I start talking about the bush outreach, I have to tell you about Cassimo. He's the wonderful little treasure that arrived here @ the Iris base with his mummy last friday evening (a week ago now). A 25 days old baby, born apparently after a full term pregnancy, with a birth weight of just 1600 gram. And believe me, that's TINY!!! His mummy didn't have enough milk, so instead of steadily gaining weight, he's been loosing weight and right now, he weights 1545 grams. This means he's really skinny, but adorably cute... He has a lot lot lot of hair! He and his mum came in in the evening and he was very quiet, not really responsive and dehydrated. But even over the night, by giving him very regular feeding, he improved soooo much! He's looking around, waking up around bottle time and putting up a loud 'voice' every now and than ;-)

At the moment I am kinda in charge of making his feeding schedule and weighting him every day (on a kitchen weight scale!) and this means being inventive and go with the African flow ;-) I made a feeding schedule (tnx so much to all the wonderful colleagues from t St Jan, miss you all!! You'll love the pics. And tnx to dr v Helvoirt for taking time :-). But as we have learned earlier on, this culture is not time-orientated at all, so I'm really curious how this is working out. All I can say is that every time I see him (and you know me, I'm in there at least three times a day), he's doing absolutely fine, he's even trying to nurse and his cheeks are getting fuller already! So I gave up to try to get a time schedule. Things are just different here, TIA :-) The Tia's (aunty's who take care of the children here) are absolutely amazing. The know how to take care of baby's. Cassimo weighted 1695 gram today, which is really good and he's so lively and active. It's a true blessing to see him getting better every day. I could spent the rest of my life looking after kids like Cassimo, truly, it's just amazing! His mummy loves him, all the tia's come in just to give him a cuddle every so often and they are just loving him to life!

...and much more treasures!
In the village where we went on our bush-bush outreach (savanna terrain), we met so many wonderful people! We were staying in the compound where 3 families had there houses and a shared open area with a big mango tree. They invited us to place our tents in that compound, which was awesome. So friendly, so loving, so hungry to hear what we had to tell them. It was (again) an experience of a lifetime. My internet time is so short at the moment, that I can only share some of the highlights...
The trip was a story in itself :). 4 hours on the main road in the back of a (very bumpy) truck, all our stuff in the middle and the team (12 mission school students, 8 mozambicans) somehow around the stuff. The main road was really good though, and we traveled a little over 200 km in those 4 hours. Knowing the entire trip would be 280 km, we were very optimistic. This isn't too bad, we all thought... Well, after the main road we just turned right and went up a terribly bad road. Bumpy, holes everywhere and a driver who tried to please us by driving slowly so that we felt every single bump really well! (don't know how it had been if he would have been driving faster, probably even worse...). Anyway, that road continued almost forever and it took us 4,5 hour on the bumpy road to get to the village. Have you ever been in a situation that felt so surreal that the only thing you could do was make fun out of it and just laugh at the whole thing? Well, that's what we did and we really had lots of fun in the back of that truck! Singing, shouting and joking we made it to the village. On arrival there were many people waiting for us, singing and dancing and welcoming and that surely made up for the journey. It was amazing! I just love Africans, they know how to make you feel welcome!

Phiew, my time is just flying by, so I just quickly tell you about the women of the village. We had the opportinity of spending an afternoon with a group of 5 of 'our' ladies and 20 women from the village (all carrying at least one baby). And that was so amazing. We gave them some explanation on diarrhea prevention and treatment (for there are still pretty much baby's dying of diarrhea in this particular village), which they really appreciated. And after that Pauline, who is a wonderful Kenyan girl coming to the school, shared heart to heart about dignity and self-worth and I wish you could all have seen the change in the women. They literally came sitting staighter up and it just gave them so much value. That was incredible. And it wasn't about stuff that was far beyond their opportunity, it was just about true day-to-day life, shared by an african to africans and it was GOOD! A pleasure to be around.

My time is running out, so sorry for the short and quick updates, internet is kind of rough here at the moment. Love you all, and I really hope these updates give you a chance to take a small look over my shoulder. Big hug, Rachel

Summer has come!

Salami :-)

How's life in cold NL/BE?? Hier wordt het met de dag warmer... Vandaag zo'n 36 graden en een minimaal zeebriesje, phiew! Maar ook wel weer lekker om vaak even een duik in zee te nemen. Wat een luxe, he! Het is een supergoeie week geweest, veel gedaan, veel gebeurd. 'K zal proberen om van alles een beetje te vertellen, dus ga er maar lekker voor zitten :-)

Even wachten... Nog even wachten... Pizza!
Afgelopen weekend (na het posten van het vorige berichtje) ben ik met Ruthann, een van de amerikaanse meiden, naar de Dolphin gegaan. De Dolphin is een gezellig strandrestaurantje, supergoedkoop en hele lekkere dingen. En vooral: hele lekkere pizza's. En geloof me, na 2x per dag rijst en bonen (of zo nu en dan 'matapa' oftewel green leafy stuff, witte kool en 1x per week kip) is dat echt een traktatie. Dus wij naar de Dolphin, ergens halverwege de middag, en een pizza bestellen. Ze kijken hier nergens van op, dus 1 pizza voor 2 meiden is de gewoonste zaak van de wereld. De bestelling was een pizza Bahama, met tomaat, kaas, tonijn en ananas. Klinkt goed, zeker de ananas (is hier op de markt niet te vinden), dus moet goed komen, dachten wij. Blijkt dat de koks van de Dolphin de ananas ook niet konden vinden, want zonder ook maar iets te zeggen kregen we een pizza voor onze neus met tomaat, kaas, tonijn en banaan... Een 'interessante' combinatie, maar stiekem kei lekker :-) We hebben in elk geval goed gelachen en voor 2 euro pp hebben we lekker zitten smullen. TIA is hier de standaard afkorting die overal op toepasbaar is (This Is Africa). Je moet trouwens wel het geduld hebben om anderhalf uur op je pizza te wachten, maar met zo'n beach view is dat geen straf!

Practical Missions
Jaja, de groepen zijn ingedeeld en ik heb een supertoffe practical missions day. De ochtend ben ik in de clinic om mee te helpen. Soms mee patienten zien, soms achter de schermen van alles en nog wat doen. Vrijdag hebben we met z'n 3en de medicatiekamer eens goed uitgemest en opgeruimd. De hele zomer heeft de clinic op minimum personeel gedraaid, dus dat was best wel nodig en superfijn dat wij dat nu in 1 ochtendje voor elkaar hadden (dat wil zeggen, 2/3 vd planken is klaar). Iedere week is het weer afwachten hoe de dag eruit gaat zien, maar ik kan nu al verklappen dat het superinteressant gaat worden en meer dan de moeite waard :-)
's Middags zit ik in het Mieze Public Health Team. Wat is dat??? Mieze (spreek uit mie-eezie) is een dorpje ongeveer een half uurtje bij Pemba vandaan en daar gaat Linda (een longtermer) iedere week op vrijdagmiddag naartoe om mn de dames korte lessen te geven over allerlei uiteenlopende onderwerpen mbt public health. En omdat het Cholera seizoen over een paar weken begint, ging het over cholera. Wat is cholera, hoe te voorkomen. Idioot eigenlijk dat je het over het 'cholera seizoen' hebt... Cholera is een diarreeziekte die prima te voorkomen is als je goede sanitaire voorzieningen hebt en vooral een goede scheiding van afvalwater en drinkwater. En dat is hier verre van ideaal. Mensen werken de hele dag in het veld, geen latrines of toiletten, dus de weide natuur als enige mogelijkheid. Dan komt het regenseizoen, hevige hevige regenbuien, en je hebt gecontamineerd (besmet) water overal. Resultaat: Mozambique heeft het hoogste aantal cholera-gevallen per hoofd van de bevolking ter wereld. That's bad. Dus voorlichting en uitleg over preventie is extreem belangrijk! En de Miezans waren zo aandachtig aan het luisteren, echt geinteresseerd. En gelukkig zijn er preventiemaatregelen die ook echt werken. Dat was mooi om te zien. Deze eerste Mieze outreach was een succes!

Festa
Feestje :-) Altijd leuk. Sarah en Nathan, de 2 kartrekkers van de school nodigen iedere week 2 colour teams uit om lekker samen te eten. En dat was vrijdagavond na de practical missions voor mijn team (Silver Trumpets, YAY). Supergezellig, gewoon lekker zitten kletsen en genoten van een aubergine-tomaat-geitenvlees-pasta. Huh?!? Jazeker, je moet wat als wilt kokkerellen in Mozambique en eerlijk is eerlijk, het was superlekker! Leuk om zo ook de staff beter te leren kennen en een relaxte avond te hebben.

America?… naoum (nee), Hollandia is dan mijn antwoord. Die vraag krijgen wij lightcoloured lady's regelmatig van de Mozambikanen om ons heen. Dat wil zeggen... Wat ze zeggen klinkt als America. Gisteren kregen we een bijzonder nuttige Makua taalles. En wat blijkt... De echte vraag is 'Amareka?' oftewel 'wil je mijn vrouw zijn'...!!! Toch mazzel dat ik niet uit the States kom :-)

Internet...
...is de afgelopen week continu down geweest. Dus het is nu zaterdagmiddag en ik zit dit berichtje te typen op mijn laptop, maar wanneer ik de kans heb om te posten, is even de vraag :-) Anyway, als jullie dit lezen, zijn de kabels weer gerepareerd (de halve provincie zit zonder internet!). Maar, niet getreurd, ik heb een telefoon :-), dus je kunt me altijd een sms'je sturen. Alleen niet naar het nummer dat jullie gewend zijn, k heb nl een mozambikaans SIM-kaartje, dus ook een moz nummer.
+258 828139552

School
Deze week was de gastspreker Charles Stock, pastor in Pennsylvania en die heeft echt gave lessen gegeven. En natuurlijk hebben we classes gehad van Rolland en Heidi Baker en dat is gewoonweg genieten. Zo veel praktische dingen, maar ook met elkaar grasduinen in de Colossenzenbrief. Verder heeft een Amerikaans echtpaar hun ervaringen in Zambia verteld en dat is echt tof om te horen. Zij zijn al jaren actief in de afgelegen dorpen in Zambia. Hun voornaamste focus ligt op sustainability. Dat is het 'houdbaar maken' van projecten voor de lange termijn. Sommige situaties vragen om noodhulp. Maar noodhulp is een korte-termijn gericht gegeven. En om op de lange termijn echt vooruitgang te boeken, is het belangrijk om niet alleen de noodhulp te geven, maar ook te denken aan het sustainable maken van een project. En die combinatie, dat is het terrein van dit koppel. Hun ervaringen zijn goud waard. Heel afwisselend dus, en echt super de moeite waard. Niet te geloven dat we hier nog maar 2 weken zijn, het voelt al zo veel langer! En het is leuk om iedereen beter te leren kennen, inmiddels weet ik bijna alle namen (80 namen...) en we zijn echt voor deze tijd de Pemba Family. It's a privilege to be able to be @ this school!

HUNGARA OPA RIEMENS!!! Wanneer dit online gaat komen weet ik niet, maar ik zit nu te typen op 24 oktober en dat is verjaardag van mijn opa! Dus GEFELICITEERD OPA!!! Ik hoop dat het een supergezellige dag is geweest!

De komende week wordt een boeiende week. We hebben veel lessen van Brian gepland staan. Brian is hier long-term missionary en heeft een schat aan ervaring met ons te delen. En wat ook supergaaf is: komend weekend gaat mijn colour team op OUTREACH!!! 3 dagen de bush in is echt iets bijzonders, met z'n allen achter in een grote truck met bagage. Geen stromend water (laat staan drinkwater, dus je moet echt al je water meenemen), geen electriciteit, met een beetje mazzel een latrine, en zoniet de weide natuur. Tentjes en kraaiende hanen vanaf 4 uur 's morgens :-). Pemba hier is de grote stad met nog relatief veel westerse invloeden, maar zodra je de kleine dorpen in de bush ingaat, stap je echt een andere wereld in. Ik ben benieuwd wat we mee gaan maken en wat we kunnen leren van de Mozambicans. Geloof me, natuurlijk zijn er kleine praktische dingen die je kunt overbrengen aan de Mozambicans, maar als je de tijd neemt om bij hen te zitten en gewoon van hen te leren, dan ontdek je pareltjes!

Iedereen bedankt voor alle lieve reacties, mailtjes etc. Superleuk om steeds als ik de kans heb om online te komen, zo'n stroom aan berichtjes te zien. Ik heb gewoonweg niet de internettijd om iedereen persoonlijk te antwoorden, maar op deze manier wil ik toch even zeggen: THANKS!!!

Er is nog veel meer te vertellen, maar voor nu ga ik het hier even bij laten. Heel veel liefs en groetjes vanuit een heerlijk zonnig Mozambique.

Ate logo! Rachel

what happens in a week...

Bom Dia!

and what a good day this is :) Het is prachtig weer (zoals eigenlijk iedere dag), zo'n 30-32 graden stralende zon, zo nu en dan een wolkje en een heerlijke zeewind... genieten! Het schijnt de komende weken langzaamaan warmer en warmer te worden, tot een graadje of 40, phiew! Ben heel benieuwd hoe dat gaat zijn, nu gemiddeld 3 liter water per dag, dan.... geen idee :)

Vandaag (zaterdag) is een relaxte dag. Vanochtend een beetje uitgeslapen (7 uur uit bed), ontbijtje van (volkoren!!!!) crackers met smeerkaas en sinaasappelsap, yummie. De kinderen zijn druk bezig met alle laatste voorbereidingen voor een bruiloft later vandaag, dus geen tijd om te spelen. Wij als mission school studenten zijn trouwens niet bij die bruiloft, dat is echt voor de Iris staf en de kids natuurlijk. Vanochtend lekker zitten lezen, rustig aan gedaan en uitgebreid met 'het thuisfront' aan de telefoon gezeten, ook heeel fijn :). Nu in het internet cafe om eerst dit berichtje te typen en daarna op het web te gaan. Tis hier ruim en lekker koel, dus een ideale plek, met uitzicht over zee.

Heidi is deze week aangekomen en we hebben gisteren de eerste class met haar gehad en dat was 'a blast'. Gisteren zijn ook een groot deel van de long-term missionary's van Iris langsgeweest om uit te leggen wat ze hier zoal doen. Een heel aantal namen kende ik al wel, maar om van iedereen zelf te horen wat hun passie is en waarvoor ze hier zijn was indrukwekkend. En het leukste is dat we een terrein uit mogen kiezen waar we de komende 6 vrijdagen meer van willen weten en meer over willen leren. De vrijdagen zijn nl bedoeld voor practical missions. En dat kan van alles zijn. Bijvoorbeeld:

Het roofing team: in de dorpen daken repareren om te voorkomen dat het ook binnen regent
Het village feeding team: helpen bij het village feeding program waar iedere dag 600-900 kinderen uit de dorpen 4-13 een goede lunch krijgen
Kitchen team: helpen in de keuken van Iris
Juntos: helpen in Juntos cafe, het ultieme cafe'tje op de base waar je samosa's, (ice)koffie, smoothies etc kunt krijgen
Medical team: meekijken in de clinic en de praktijk van een kleine clinic in de tropen leren kennen
Hospital outreach: naar het plaatselijke ziekenhuis (niet van Iris) om de patienten gezelschap te bieden (veel mensen komen dagen lopen voor ze hier zijn en hebben dus niemand die naar hen omkijkt zolang ze hier zijn)
Accountancy: een dagje meekijken over de schouder van de accountant van deze base om te zien wat er allemaal achter de schermen gebeurd
Wall paintings: muurschilderingen maken op de gebouwen van het village feeding program
… (nog zo'n 25 andere uiteenlopende mogelijkheden!)

Kortom, superleuk en uitdagend. Je mag je top 4 opgeven en dan gaan ze ons indelen en de verschillende groepen. Owja, we zijn met zo'n 80 studenten. Mijn voorkeur gaat op dit moment uit naar het medical team, dat zal jullie niet verbazen ;-) Maar ook al kom ik uiteindelijk in een ander team terecht, alle mogelijkheden klonken super, dus zolang ze me niet de daken opsturen, vindt ik eigenlijk alles goed.

Wassen met de hand is een interessant gegeven op zich, nu worden mijn kleren nog behoorlijk schoon, maar ik ben echt benieuwd hoe dat over een paar weken is. Als je de kleur van het water ziet nadat je nog maar 2 shirtjes ofzo hebt gewassen... Verbazend om te zien hoe de Mozambikaanse dames hun lichte capulana's (wikkelrokken) schoon krijgen in bruin/grijs water!

Drinkwater is volop te krijgen en in town kun je in de supermarkten ook wel een aantal bekende producten kopen om een beetje aanvulling te geven op rijst en bonen (hoewel die echt echt lekker zijn!). Overal langs de kant van de weg verkopen oudere Mozambikaanse dames zelfgebrande pinda's, en die zijn echt heel lekker en supergoedkoop (een volle zak voor 25 ct). Goed om zo nu en dan als snack te gebruiken.

Verder hebben we van de week nog het gevalletje lizzard gehad... Heeft iemand al eens een hagedis zijn staart zien verliezen? Ik nog nooit, maar dat is echt zooo maf. We hadden een hagedisje (5 cm) door de klas lopen en iemand wilde hem oppakken en in de bosje zetten. Geen goed idee! Voor ze het in de gaten had was de hagedis verdwenen en had ze alleen een heel wild ronddraaiend en flippend hagedissestaartje op de grond liggen!! Iek!

Fruit kopen op de markt is hier een avontuur op zich. We hadden al gehoord dat een normale range voor bijvoorbeeld tomaten 30 meticai per kilo is (75 ct). En afdingen hoort er natuurlijk helemaal bij, maar dat de salesman dan begint bij 150 mt/kilo... dat had ik toch niet verwacht! Maar goed, met die drie woorden portugees die ik ken, kwamen we uiteindelijk uit op 40 mt/kilo, niet slecht dacht ik. Lekker tomaatjes gekocht, al helemaal mezelf aan het verheugen op tomatensla, ik als rauwkostfreak helemaal blij. Maar eenmaal terug op de base, toen ik mijn tomaten uitpakte, bleken ze allemaal rot te zijn! Tsja, dat heb je. better luck next time. M'n komkommers waren gelukkig heel lekker (ze hebben hier kleine dikke komkommers met veel pitjes, maar wel goed van smaak). VOlgende keer toch iemand mee naar de markt die ietsjes beter portugees spreekt...

Het is hier nog een beetje wennen, maar vooral bruin worden en op-en-top genieten! Love you all, groetjes Rachel

PS: voor iedereen die deze blog op hyves leest en lieve reacties achterlaat, tnx! Maarreh... de blog wordt automatisch van rachelriemens.blogspot.com naar hyves gezet. De blogspot en facebook sites kan ik hier zien, maar hyves is te ingewikkeld en te veel gevraagd voor de trage netwerken hier. Ik kan dus geen reacties van hyves lezen of erop reageren... Wil je toch dat ik hier al kan zien wat je schrijft, stuur me dan een mailtje (niet via hyves!) of kijk of blogspot (geen login nodig) of facebook (login nodig). Maar anyways, tnx en groetjes!!

Back in Mocambici

Hey allemaal, of eigenlijk moet ik nu gewoon weer Salama! zeggen :)

Muhavo? (hoe gaat het daar?) Kihavo! (hier gaat het goed!) Janalapen Rachel, that's about it met mijn Makua tot nu toe, maar daar komt zeker nog verbetering in. Het is echt super om weer hier te zijn, nieuwe mensen te leren kennen, hevige lessen te volgen en compleet ondergedompeld te worden in het Afrikaanse leven.

De Reis
Prima gegaan, alle vluchten gehaald (ondanks korte overstaptijd in Londen) en in Joburg een heel leuk en cheap guesthouse gevonden waar ik een bed had om lekker te slapen, zooo fijn! Ben je dan moe na 12 uur vliegtuigzitten? JA! Volgende dag door naar Pemba, dankzij Johan, een Zuid-Afrikaan die ook hier de school volgt, 50% korting gekregen op de overgewicht bijtelling, dus dat was ook een fijne meevaller. Funny, in Londen was mijn gewone koffer te zwaar (25 kg), maar mijn handbagage werd niet moeilijk over gedaan, maar hier was mijn gewone koffer precies goed, maar kwamen ze op het idee m'n handbagage te wegen... Dat was niet gepland! Maar goed, laptop eruit, 30 dollar betalen en handbagage inchecken, kan ook. En het fijnste van alles, de bagage is nog aangekomen in Pemba ook :) Dat kan ik overigens niet van iedereen hier zeggen...

Ons Huisje
.. is een heel gezellig huisje, keuken met tafel en stoelen, 2 badkamertjes, 3 slaapkamers. Ik deel mijn slaapkamer met Hannah (UK), Esther (SA) en Angela (US), dan hebben we nog Kayla (CAN) en Mary (US) en onze houseparents Randy & Heidi (US). Een supertoffe groep en dat komt helemaal goed de komende 2 maanden.

Class
start om 8 uur 's ochtends (sharp, geen Mozambican time :), tot ongeveer 1 uur. Dan hebben we een heerlijke afrikaanse lunch met rijst en bonen de ene dag en bonen en rijst de andere dag :) (owja Stefan, ik heb hier Aromat gevonden in de supermarkt!) 's middags is voor allerlei dingen die je moet/graag wilt doen. De was met de hand (en dat kost tijd...!), hanging out met de kids, naar het strand, boodschappen... verzin het maar, de dagen vliegen voorbij! 's avonds is steeds verschillend, soms een gastspreker, soms een film, en verder weet ik het nog niet, elke dag is weer een surprise :)
We hebben al verschillende classes van Rolland Baker gehad, en Heidi is vandaag in Pemba aangekomen en morgen hebben we haar eerste class, zooo benieuwd!! Geen spijt :)

verder...
ben ik bijna door mijn internettijd heen, dussss.... tot mails/blogs/horens/.... Tnx voor jullie berichtjes, superleuk om te lezen hier in het verre Mozambique :) Uitgebreidere berichtjes volgen snel, ik heb nu ontdekt hoe ik mijn laptop hier in t internetcafe kan connecten met het www (kon eerst niet, zeiden ze, maar blijkt toch te kunnen), dus dan kan ik wat meer uitweiden over het prachtige strand, de sea urchins, de jellyfish en de bijna warme zee :)
Ola! Rachel

Ruined for the ordinary

"Get ready to be forever ruined for the ordinary!" zo begint één van de info mailtjes van Iris. Huh?!? zul je misschien denken, hoezo? Nou, eigenlijk heel simpel: 2 maanden Mozambique, 2 maanden heftige omstandigheden, 2 maanden je wereld op zijn kop, 2 maanden een fantastische reis ondernemen... Na die 2 maanden ben je niet meer dezelfde die in het vliegtuig stapt! Dan ben je een hele ervaring rijker en heb je een nieuwe kijk op Zijn dingen :)

En ik kan alleen maar zeggen "YES I'M READY" :-) Ben enorm nieuwschierig naar de komende weken, denk dat ze veel te snel voorbij zullen gaan en kan niet wachten om nu echt in het vliegtuig te stappen. Koffers zijn gepakt, en op de een of andere manier nog dicht ook (nou maar hopen dat ze niet te vaak open moeten...), en ik ben er klaar voor. Dus vlak voor vertrek nog één berichtje vanuit Nederland, de volgende komt echt vanuit een warm en regenachtig Mozambique!

Liefs en groetjes, Rachel

Laatste voorbereidingen...

zooo, het lijkt wel gisteren dat ik het vorige berichtje heb geschreven... Maar toen was het nog 2 weken en nu is het nog maar 3 dagen tot ik in het vliegtuig stap voor mijn grootste Afrika avontuur tot nu toe! En het kriebelt al tijden, maar ik kan nu echt bijna niet meer wachten. Zo gaaf. En dan te bedenken dan vandaag de eerste mission school studenten al aankomen in Pemba... Dan denk ik, ik wil daar ook al zijn! Maar ik werk hier dit laatste nachtje nog af (wie weet op de valreep toch nog een 'afscheids' bevalling in Nederland :), en dan heb ik nog 2 dagen tijd om de laatste voorbereidingen af te ronden (en die tijd heb ik stiekem ook wel nodig, hoor).

Heel veel nieuws heb ik trouwens niet te melden hoor, ik dacht, ik schrijf nog even een kort berichtje en dan ga ik verder lezen in 'Like a Mighty Wind' van Mel Tari, één van de boeken van de reading list van de school. Het is hier zo rustig, dat ik mooi alle laatste dingen die ik eigenlijk voor vertrek nog moest regelen heb kunnen afronden, ook wel erg fijn! Maar nu is het wachten tot de pieper gaat of tot de dames van de vroege dienst er zijn. Nog 2 uurtjes en dan ben ik er over 2 maanden pas weer.

Het volgende bericht komt waarschijnlijk niet meer uit Nederland...
Groetjes en tot blogs, Rachel

nog 2 weken...

nog eventjes geduld, nog eventjes geduld, nog een paar nachtjes slapen... Dat zong Bontje Blauw altijd. Nog 13 nachtjes slapen om precies te zijn (nou ja, weet even niet hoe je nachtjes slapen moet tellen tijdens de nachtdienst, maar toch :)

het is alweer even geleden dat ik een berichtje op deze blog heb achtergelaten, maar dan nu toch een korte update. Eigenlijk zijn alle voorbereidingen al een behoorlijk eind klaar. Vliegtickets binnen, visum geregeld (YES!), mission school klaar voor de start, druk bezig met alle boeken van de 'reading list' lezen... Alleen nog de koffer inpakken en dan kan ik richting Mozambique vertrekken!

Thuis nog wel een hele hoop te regelen, want woensdag moet ik de sleutel van mijn appartementje inleveren... snif... Dolly is al bij haar nieuwe baasjes, waat ze het superfijn gaat hebben. Wel even wennen natuurlijk, maar over een paar weekjes mag ze daar ook zo nu en dan naar buiten toe, en dat zal zel wel errug fijn vinden :) In elk geval was haar kattenbak bekend terrein, en vandaaruit is ze op haar gemakje het nieuwe huis aan het verkennen! Het overgrote deel van mijn spulletjes zit al in dozen en is of wordt nog verhuisd. Alleen de meubels is nog even een dingetje, die moeten het huisje nog uit (dus 2 verdiepingen naar beneden) voor komende woensdag... Maar wie weet komt er op het laatste moment nog iemand die ze graag over wil nemen (waren onder voorbehoud al weg, maar dat ging jammer genoeg niet door), en ach, in geval van bestaat er altijd nog zoiets als Shurgard. De wasmachine en mijn (hele grote) hanglamp zijn al verkocht, de bank wordt deze week opgehaald, dus zo stilletjes aan komt dat ook wel goed.

En dan is het nog maar een ruime week voor ik weer in het vliegtuig stap. Dat komt echt heerlijk dichtbij nu, en waar 2 maanden nog best wel lang leek, hoe dichterbij het komt, hoe korter het eigenlijk lijkt, want zeg nou eerlijk, wat is 8 weken??? Nog voor de kerst ben ik alweer terug op Nederlandse bodem...

Via deze site ga ik ook in Mozambique weer regelmatig een update proberen te geven en echt waar, het is superleuk als jullie een berichtje achterlaten.

Groetjes, Rachel

Nieuwe plannen...!

Bom dia allemaal,

voor iedereen die facebook of hyves heeft... Er staan veeeel foto's op mijn profielen, maar het lukt niet om grote hoeveelheden foto's op deze blog te laden, jammer jammer jammer, weet ik, maar een goede reden om je toch in de wondere wereld van facebook te begeven :) (of hyves natuurlijk, your choice)

Maar de titel van dit berichtje is niet voor niks 'nieuwe plannen', want jazekers, die nieuwe plannen zijn er! Van half oktober tot half december ga ik terug naar Mozambique!!! Huh? wie? wat? waar...? Eigenlijk heel simpel, als je erover aan het denken bent om echt voor langere tijd die kant op te gaan, is een goede voorbereiding essentieel. En die voorbereiding ligt op 2 terreinen. Ten eerste is het wel fijn om te weten wat het met je doet als je meer dan een weekje in Mozambique bent (in de allerwarmste tijd van het jaar...). Nu maak ik me daar eerlijk gezegd niet zo veel zorgen om, dat komt wel goed. Ben inmiddels een expert in bucket showers :) Maar het is ook belangrijk om te weten met welke doelen je naar de andere kant van de wereld gaat, wat je verwachtingen zijn, hoe je omgaat met humanitaire hulpverlening en ontwikkelingssamenwerking. En dat is de reden dat ik bij Iris ministries (de organisatie waar ik in Mzb op bezoek ben geweest en nu dus naartoe terug ga) een mission school ga doen van 9 weken. Dat is een opleiding/cursus/school (whatever!) gericht op ontwikkelingssamenwerking, maar dan vanuit een bijbels perspectief. Er komen sprekers van over de hele wereld hun ervaringen delen en hun verhaal vertellen en ik het er onwijs veel zin in. Alles is geregeld op het werk, dus... MOZAMBIQUE, HERE I COME!

Voor jullie als trouwe bloglezers ... (haha, slijm slijm) is dat natuurlijk ook goed nieuws, want deze blog blijft in de lucht :) Opnieuw met de voorbereidingen en natuurlijk als ik in Mozambique ben zal ik toch zeker proberen om 1x per week in een internetcafe'tje te zijn om jullie een beetje op de hoogte te houden van mijn doen en laten daar.

En gezien mijn Portugees op dit moment nog niet zo heel veel verder komt dan 'ola', 'como estas', 'como se chamas' en 'eu fallo un poco de portugues...' heb ik daar nog een flinke kluif aan (wees gerust, de lessen zijn gewoon in het engels, maar het zou toch leuk zijn om een beetje meer met de kids te kunnen praten!)

Wordt vervolgd!
Rachel

De clinic in Pemba

Hoi allemaal,

haha, ik krijg van verschillende kanten te horen dat ik wel errug lang van stof ben, dus ik ga mijn best doen om de verhalen wat beknopter te houden...

Maar jullie hebben nog een verslagje over de clinic in Pemba tegoed. De clinic? Wat houdt dat in? Op het terrein van Iris is een kleine huisartsenpost waar 2 huisartsen en 4 verpleegkundigen 5 dagen per week beschikbaar zijn voor allerlei soorten van medische hulp. In de eerste plaats voor de kids die bij Iris wonen en de long-term missionaries, maar ook voor alle inwoners van Pemba. Iedereen kan gratis op consult komen en als er medicatie nodig is, wordt die ook gratis meegegeven. Dat betekent dat een grote groep van de arme bevolking van Pemba nu toegang heeft tot medische zorg, terwijl dat voor het oprichten van de clinic voor hen niet mogelijk was. Er is wel een behoorlijk groot ziekenhuis in Pemba, maar daar moet direct betaald worden voor de zorg, en dat is voor een deel van de bevolking niet mogelijk. Gaaf dus dat de clinic van Iris er is.

En in die clinic heb ik de laatste dagen veel rondgelopen (alhoewel, zo groot is het niet, dus je rondje heb je snel klaar). De artsen en verpleegkundigen spreken allemaal redelijk tot goed portugees (ahh, wou dat ik dat al kon, dat maakt het zo veel makkelijker!) en Bili, een gast van een jaar of 20, vertaald voor hen zo nodig naar het Makua.

Allerlei verschillende situaties wisselen elkaar in een hoog tempo af. Veel snotneuzen, hoestende kids en mensen met hoofdpijn (het is winter in Mozambique, dus heersen er allerlei klassieke winter virusjes... kunnen wij ons niet voorstellen bij die temperatuur!). Maar ook behoorlijk wat mensen die komen voor wondzorg, veel kids met wormpjes, er komen mensen met huidinfecties, echt van alles.

Zo kwam er ook een dame van tegen de 40 die toch wat last van haar buik had, zich wat ongerust maakte en eigenlijk ook al 4 maanden niet ongesteld was geweest... Zwanger! En daar was ze dan weer heel erg blij mee. Dat zijn leuke dingen.

Het is een leuk team in de clinic, Eric een huisarts uit Belgie. Das handig, denk je dan, kun je gewoon Nederlands praten. Maar na 3 weken alleen maar engels voor mij, en sowieso alleen maar engels voor hem, zijn we na een minuutje of 10 maar overgegaan op engels met een beetje NL ertussendoor, want dat ging voor ons beiden veel makkelijker :). En Annelie, een gezellige verpleegkundige uit Zuid-Afrika (die in een ver verleden ook verloskunde heeft gedaan en een paar maanden terug de bevalling van een van de long-term missionaries). En Bridget, ook een vrolijke pleeg uit de VS (pleeg=verpleegkundige, maar dat hadden jullie vast al wel gesnapt). Carolyn is een verloskundige uit Bristol, die nu algemene ervaring op aan het doen is. Zij gaat binnen een half jaar een opvanghuis voor baby's en peuters opzetten in Madagascar (en dus op dit moment niet werkt als verloskundige, das wel jammer anders had ik graag van haar willen horen hoe dat allemaal in z'n werk ging in Pemba).

Kortom, ik heb me zeker niet hoeven vervelen daar en had al snel de weg gevonden. En na mijn wondzorgavonturen tijdens de outreach dat weekend, had ik mijn vuurdoop wel gehad, dus daar kon ik ook wel mee uit de voeten.

De foto's zijn inmiddels een heel eind uitgezocht, dus ik stel jullie geduld nog even op de proef, maar er wordt echt aan gewerkt. Of weet je wat, vooruit, hier is alvast een voorproefje...




Lijkt dat meisje met de rode trui niet sprekend op 'sister act' (in haar jonge jaren dan)??? Grappig he! En dat prachtige meisje wat ik daar in de draagdoek heb is Victoria, met haar zus Joanna die ons goed in de gaten houdt (uit het vorige berichtje).

Meer foto's volgen!
Ciao, Rachel

Terug op Nederlandse bodem!

Hoi allemaal,
wat een bijzondere tijd heb ik meegemaakt in Tanzania en Mozambique, iedere keer als ik dacht: 'nu heb ik het hoogtepunt gehad' kwam er weer een nieuw hoogtepunt. Ik ben viezer en stoffiger geweest dan ik ooit ben geweest, en het deed me niks (behalve dat ik onze douches nog veel meer ben gaan waarderen :). Ik heb op manieren gereisd waar we ons hier geen voorstelling van kunnen maken (sardientjes in een blikje komt in de buurt) en we hebben tijdens die ritten meer lol gehad dan ooit. Echt waar, ik ben gewoon gemaakt voor Afrika :), ik heb me daar zo thuis gevoeld, wow zo bijzonder. Zou zo weer terug willen...
Maar voorlopig gewoon weer lekker hier aan het werk, morgenavond de nachtdienst in en hopelijk een paar prachtige nederlandse baby's 'vanngen' deze week. Wat zijn er nog veel verhalen te vertellen, veel meer dan ik in een paar regels kwijt kan. De foto's ben ik uit aan het zoeken (het zijn er 2500, dus daar ben ik wel even zoet mee :), maar zodra ik daar een beetje verder mee ben, komt het foto-verslag er echt aan.
Terwijl ik hier zit te typen is een superlief poesje aan het potepoten in mijn benen, dus die ga ik ook maar een dikke knuffel geven. Hou de blog in de gaten, want er komt echt nog meer op, maar vandaag ben ik vooral aan het relaxen en bij aan het komen, wat een reis!
Iedereen bedankt voor al die lieve reacties, dat was iedere keer weer een leuke verrassing in verweggistan!
Heel veel groetjes en wordt vervolgd, Rachel