nog eventjes geduld, nog eventjes geduld, nog een paar nachtjes slapen... Dat zong Bontje Blauw altijd. Nog 13 nachtjes slapen om precies te zijn (nou ja, weet even niet hoe je nachtjes slapen moet tellen tijdens de nachtdienst, maar toch :)
het is alweer even geleden dat ik een berichtje op deze blog heb achtergelaten, maar dan nu toch een korte update. Eigenlijk zijn alle voorbereidingen al een behoorlijk eind klaar. Vliegtickets binnen, visum geregeld (YES!), mission school klaar voor de start, druk bezig met alle boeken van de 'reading list' lezen... Alleen nog de koffer inpakken en dan kan ik richting Mozambique vertrekken!
Thuis nog wel een hele hoop te regelen, want woensdag moet ik de sleutel van mijn appartementje inleveren... snif... Dolly is al bij haar nieuwe baasjes, waat ze het superfijn gaat hebben. Wel even wennen natuurlijk, maar over een paar weekjes mag ze daar ook zo nu en dan naar buiten toe, en dat zal zel wel errug fijn vinden :) In elk geval was haar kattenbak bekend terrein, en vandaaruit is ze op haar gemakje het nieuwe huis aan het verkennen! Het overgrote deel van mijn spulletjes zit al in dozen en is of wordt nog verhuisd. Alleen de meubels is nog even een dingetje, die moeten het huisje nog uit (dus 2 verdiepingen naar beneden) voor komende woensdag... Maar wie weet komt er op het laatste moment nog iemand die ze graag over wil nemen (waren onder voorbehoud al weg, maar dat ging jammer genoeg niet door), en ach, in geval van bestaat er altijd nog zoiets als Shurgard. De wasmachine en mijn (hele grote) hanglamp zijn al verkocht, de bank wordt deze week opgehaald, dus zo stilletjes aan komt dat ook wel goed.
En dan is het nog maar een ruime week voor ik weer in het vliegtuig stap. Dat komt echt heerlijk dichtbij nu, en waar 2 maanden nog best wel lang leek, hoe dichterbij het komt, hoe korter het eigenlijk lijkt, want zeg nou eerlijk, wat is 8 weken??? Nog voor de kerst ben ik alweer terug op Nederlandse bodem...
Via deze site ga ik ook in Mozambique weer regelmatig een update proberen te geven en echt waar, het is superleuk als jullie een berichtje achterlaten.
Groetjes, Rachel
zondag 27 september 2009
woensdag 22 juli 2009
Nieuwe plannen...!
Bom dia allemaal,
voor iedereen die facebook of hyves heeft... Er staan veeeel foto's op mijn profielen, maar het lukt niet om grote hoeveelheden foto's op deze blog te laden, jammer jammer jammer, weet ik, maar een goede reden om je toch in de wondere wereld van facebook te begeven :) (of hyves natuurlijk, your choice)
Maar de titel van dit berichtje is niet voor niks 'nieuwe plannen', want jazekers, die nieuwe plannen zijn er! Van half oktober tot half december ga ik terug naar Mozambique!!! Huh? wie? wat? waar...? Eigenlijk heel simpel, als je erover aan het denken bent om echt voor langere tijd die kant op te gaan, is een goede voorbereiding essentieel. En die voorbereiding ligt op 2 terreinen. Ten eerste is het wel fijn om te weten wat het met je doet als je meer dan een weekje in Mozambique bent (in de allerwarmste tijd van het jaar...). Nu maak ik me daar eerlijk gezegd niet zo veel zorgen om, dat komt wel goed. Ben inmiddels een expert in bucket showers :) Maar het is ook belangrijk om te weten met welke doelen je naar de andere kant van de wereld gaat, wat je verwachtingen zijn, hoe je omgaat met humanitaire hulpverlening en ontwikkelingssamenwerking. En dat is de reden dat ik bij Iris ministries (de organisatie waar ik in Mzb op bezoek ben geweest en nu dus naartoe terug ga) een mission school ga doen van 9 weken. Dat is een opleiding/cursus/school (whatever!) gericht op ontwikkelingssamenwerking, maar dan vanuit een bijbels perspectief. Er komen sprekers van over de hele wereld hun ervaringen delen en hun verhaal vertellen en ik het er onwijs veel zin in. Alles is geregeld op het werk, dus... MOZAMBIQUE, HERE I COME!
Voor jullie als trouwe bloglezers ... (haha, slijm slijm) is dat natuurlijk ook goed nieuws, want deze blog blijft in de lucht :) Opnieuw met de voorbereidingen en natuurlijk als ik in Mozambique ben zal ik toch zeker proberen om 1x per week in een internetcafe'tje te zijn om jullie een beetje op de hoogte te houden van mijn doen en laten daar.
En gezien mijn Portugees op dit moment nog niet zo heel veel verder komt dan 'ola', 'como estas', 'como se chamas' en 'eu fallo un poco de portugues...' heb ik daar nog een flinke kluif aan (wees gerust, de lessen zijn gewoon in het engels, maar het zou toch leuk zijn om een beetje meer met de kids te kunnen praten!)
Wordt vervolgd!
Rachel
voor iedereen die facebook of hyves heeft... Er staan veeeel foto's op mijn profielen, maar het lukt niet om grote hoeveelheden foto's op deze blog te laden, jammer jammer jammer, weet ik, maar een goede reden om je toch in de wondere wereld van facebook te begeven :) (of hyves natuurlijk, your choice)
Maar de titel van dit berichtje is niet voor niks 'nieuwe plannen', want jazekers, die nieuwe plannen zijn er! Van half oktober tot half december ga ik terug naar Mozambique!!! Huh? wie? wat? waar...? Eigenlijk heel simpel, als je erover aan het denken bent om echt voor langere tijd die kant op te gaan, is een goede voorbereiding essentieel. En die voorbereiding ligt op 2 terreinen. Ten eerste is het wel fijn om te weten wat het met je doet als je meer dan een weekje in Mozambique bent (in de allerwarmste tijd van het jaar...). Nu maak ik me daar eerlijk gezegd niet zo veel zorgen om, dat komt wel goed. Ben inmiddels een expert in bucket showers :) Maar het is ook belangrijk om te weten met welke doelen je naar de andere kant van de wereld gaat, wat je verwachtingen zijn, hoe je omgaat met humanitaire hulpverlening en ontwikkelingssamenwerking. En dat is de reden dat ik bij Iris ministries (de organisatie waar ik in Mzb op bezoek ben geweest en nu dus naartoe terug ga) een mission school ga doen van 9 weken. Dat is een opleiding/cursus/school (whatever!) gericht op ontwikkelingssamenwerking, maar dan vanuit een bijbels perspectief. Er komen sprekers van over de hele wereld hun ervaringen delen en hun verhaal vertellen en ik het er onwijs veel zin in. Alles is geregeld op het werk, dus... MOZAMBIQUE, HERE I COME!
Voor jullie als trouwe bloglezers ... (haha, slijm slijm) is dat natuurlijk ook goed nieuws, want deze blog blijft in de lucht :) Opnieuw met de voorbereidingen en natuurlijk als ik in Mozambique ben zal ik toch zeker proberen om 1x per week in een internetcafe'tje te zijn om jullie een beetje op de hoogte te houden van mijn doen en laten daar.
En gezien mijn Portugees op dit moment nog niet zo heel veel verder komt dan 'ola', 'como estas', 'como se chamas' en 'eu fallo un poco de portugues...' heb ik daar nog een flinke kluif aan (wees gerust, de lessen zijn gewoon in het engels, maar het zou toch leuk zijn om een beetje meer met de kids te kunnen praten!)
Wordt vervolgd!
Rachel
woensdag 8 juli 2009
De clinic in Pemba
Hoi allemaal,
haha, ik krijg van verschillende kanten te horen dat ik wel errug lang van stof ben, dus ik ga mijn best doen om de verhalen wat beknopter te houden...
Maar jullie hebben nog een verslagje over de clinic in Pemba tegoed. De clinic? Wat houdt dat in? Op het terrein van Iris is een kleine huisartsenpost waar 2 huisartsen en 4 verpleegkundigen 5 dagen per week beschikbaar zijn voor allerlei soorten van medische hulp. In de eerste plaats voor de kids die bij Iris wonen en de long-term missionaries, maar ook voor alle inwoners van Pemba. Iedereen kan gratis op consult komen en als er medicatie nodig is, wordt die ook gratis meegegeven. Dat betekent dat een grote groep van de arme bevolking van Pemba nu toegang heeft tot medische zorg, terwijl dat voor het oprichten van de clinic voor hen niet mogelijk was. Er is wel een behoorlijk groot ziekenhuis in Pemba, maar daar moet direct betaald worden voor de zorg, en dat is voor een deel van de bevolking niet mogelijk. Gaaf dus dat de clinic van Iris er is.
En in die clinic heb ik de laatste dagen veel rondgelopen (alhoewel, zo groot is het niet, dus je rondje heb je snel klaar). De artsen en verpleegkundigen spreken allemaal redelijk tot goed portugees (ahh, wou dat ik dat al kon, dat maakt het zo veel makkelijker!) en Bili, een gast van een jaar of 20, vertaald voor hen zo nodig naar het Makua.
Allerlei verschillende situaties wisselen elkaar in een hoog tempo af. Veel snotneuzen, hoestende kids en mensen met hoofdpijn (het is winter in Mozambique, dus heersen er allerlei klassieke winter virusjes... kunnen wij ons niet voorstellen bij die temperatuur!). Maar ook behoorlijk wat mensen die komen voor wondzorg, veel kids met wormpjes, er komen mensen met huidinfecties, echt van alles.
Zo kwam er ook een dame van tegen de 40 die toch wat last van haar buik had, zich wat ongerust maakte en eigenlijk ook al 4 maanden niet ongesteld was geweest... Zwanger! En daar was ze dan weer heel erg blij mee. Dat zijn leuke dingen.
Het is een leuk team in de clinic, Eric een huisarts uit Belgie. Das handig, denk je dan, kun je gewoon Nederlands praten. Maar na 3 weken alleen maar engels voor mij, en sowieso alleen maar engels voor hem, zijn we na een minuutje of 10 maar overgegaan op engels met een beetje NL ertussendoor, want dat ging voor ons beiden veel makkelijker :). En Annelie, een gezellige verpleegkundige uit Zuid-Afrika (die in een ver verleden ook verloskunde heeft gedaan en een paar maanden terug de bevalling van een van de long-term missionaries). En Bridget, ook een vrolijke pleeg uit de VS (pleeg=verpleegkundige, maar dat hadden jullie vast al wel gesnapt). Carolyn is een verloskundige uit Bristol, die nu algemene ervaring op aan het doen is. Zij gaat binnen een half jaar een opvanghuis voor baby's en peuters opzetten in Madagascar (en dus op dit moment niet werkt als verloskundige, das wel jammer anders had ik graag van haar willen horen hoe dat allemaal in z'n werk ging in Pemba).
Kortom, ik heb me zeker niet hoeven vervelen daar en had al snel de weg gevonden. En na mijn wondzorgavonturen tijdens de outreach dat weekend, had ik mijn vuurdoop wel gehad, dus daar kon ik ook wel mee uit de voeten.
De foto's zijn inmiddels een heel eind uitgezocht, dus ik stel jullie geduld nog even op de proef, maar er wordt echt aan gewerkt. Of weet je wat, vooruit, hier is alvast een voorproefje...
Lijkt dat meisje met de rode trui niet sprekend op 'sister act' (in haar jonge jaren dan)??? Grappig he! En dat prachtige meisje wat ik daar in de draagdoek heb is Victoria, met haar zus Joanna die ons goed in de gaten houdt (uit het vorige berichtje).
Meer foto's volgen!
Ciao, Rachel
haha, ik krijg van verschillende kanten te horen dat ik wel errug lang van stof ben, dus ik ga mijn best doen om de verhalen wat beknopter te houden...
Maar jullie hebben nog een verslagje over de clinic in Pemba tegoed. De clinic? Wat houdt dat in? Op het terrein van Iris is een kleine huisartsenpost waar 2 huisartsen en 4 verpleegkundigen 5 dagen per week beschikbaar zijn voor allerlei soorten van medische hulp. In de eerste plaats voor de kids die bij Iris wonen en de long-term missionaries, maar ook voor alle inwoners van Pemba. Iedereen kan gratis op consult komen en als er medicatie nodig is, wordt die ook gratis meegegeven. Dat betekent dat een grote groep van de arme bevolking van Pemba nu toegang heeft tot medische zorg, terwijl dat voor het oprichten van de clinic voor hen niet mogelijk was. Er is wel een behoorlijk groot ziekenhuis in Pemba, maar daar moet direct betaald worden voor de zorg, en dat is voor een deel van de bevolking niet mogelijk. Gaaf dus dat de clinic van Iris er is.
En in die clinic heb ik de laatste dagen veel rondgelopen (alhoewel, zo groot is het niet, dus je rondje heb je snel klaar). De artsen en verpleegkundigen spreken allemaal redelijk tot goed portugees (ahh, wou dat ik dat al kon, dat maakt het zo veel makkelijker!) en Bili, een gast van een jaar of 20, vertaald voor hen zo nodig naar het Makua.
Allerlei verschillende situaties wisselen elkaar in een hoog tempo af. Veel snotneuzen, hoestende kids en mensen met hoofdpijn (het is winter in Mozambique, dus heersen er allerlei klassieke winter virusjes... kunnen wij ons niet voorstellen bij die temperatuur!). Maar ook behoorlijk wat mensen die komen voor wondzorg, veel kids met wormpjes, er komen mensen met huidinfecties, echt van alles.
Zo kwam er ook een dame van tegen de 40 die toch wat last van haar buik had, zich wat ongerust maakte en eigenlijk ook al 4 maanden niet ongesteld was geweest... Zwanger! En daar was ze dan weer heel erg blij mee. Dat zijn leuke dingen.
Het is een leuk team in de clinic, Eric een huisarts uit Belgie. Das handig, denk je dan, kun je gewoon Nederlands praten. Maar na 3 weken alleen maar engels voor mij, en sowieso alleen maar engels voor hem, zijn we na een minuutje of 10 maar overgegaan op engels met een beetje NL ertussendoor, want dat ging voor ons beiden veel makkelijker :). En Annelie, een gezellige verpleegkundige uit Zuid-Afrika (die in een ver verleden ook verloskunde heeft gedaan en een paar maanden terug de bevalling van een van de long-term missionaries). En Bridget, ook een vrolijke pleeg uit de VS (pleeg=verpleegkundige, maar dat hadden jullie vast al wel gesnapt). Carolyn is een verloskundige uit Bristol, die nu algemene ervaring op aan het doen is. Zij gaat binnen een half jaar een opvanghuis voor baby's en peuters opzetten in Madagascar (en dus op dit moment niet werkt als verloskundige, das wel jammer anders had ik graag van haar willen horen hoe dat allemaal in z'n werk ging in Pemba).
Kortom, ik heb me zeker niet hoeven vervelen daar en had al snel de weg gevonden. En na mijn wondzorgavonturen tijdens de outreach dat weekend, had ik mijn vuurdoop wel gehad, dus daar kon ik ook wel mee uit de voeten.
De foto's zijn inmiddels een heel eind uitgezocht, dus ik stel jullie geduld nog even op de proef, maar er wordt echt aan gewerkt. Of weet je wat, vooruit, hier is alvast een voorproefje...
Lijkt dat meisje met de rode trui niet sprekend op 'sister act' (in haar jonge jaren dan)??? Grappig he! En dat prachtige meisje wat ik daar in de draagdoek heb is Victoria, met haar zus Joanna die ons goed in de gaten houdt (uit het vorige berichtje).
Meer foto's volgen!
Ciao, Rachel
zondag 5 juli 2009
Terug op Nederlandse bodem!
Hoi allemaal,
wat een bijzondere tijd heb ik meegemaakt in Tanzania en Mozambique, iedere keer als ik dacht: 'nu heb ik het hoogtepunt gehad' kwam er weer een nieuw hoogtepunt. Ik ben viezer en stoffiger geweest dan ik ooit ben geweest, en het deed me niks (behalve dat ik onze douches nog veel meer ben gaan waarderen :). Ik heb op manieren gereisd waar we ons hier geen voorstelling van kunnen maken (sardientjes in een blikje komt in de buurt) en we hebben tijdens die ritten meer lol gehad dan ooit. Echt waar, ik ben gewoon gemaakt voor Afrika :), ik heb me daar zo thuis gevoeld, wow zo bijzonder. Zou zo weer terug willen...
Maar voorlopig gewoon weer lekker hier aan het werk, morgenavond de nachtdienst in en hopelijk een paar prachtige nederlandse baby's 'vanngen' deze week. Wat zijn er nog veel verhalen te vertellen, veel meer dan ik in een paar regels kwijt kan. De foto's ben ik uit aan het zoeken (het zijn er 2500, dus daar ben ik wel even zoet mee :), maar zodra ik daar een beetje verder mee ben, komt het foto-verslag er echt aan.
Terwijl ik hier zit te typen is een superlief poesje aan het potepoten in mijn benen, dus die ga ik ook maar een dikke knuffel geven. Hou de blog in de gaten, want er komt echt nog meer op, maar vandaag ben ik vooral aan het relaxen en bij aan het komen, wat een reis!
Iedereen bedankt voor al die lieve reacties, dat was iedere keer weer een leuke verrassing in verweggistan!
Heel veel groetjes en wordt vervolgd, Rachel
wat een bijzondere tijd heb ik meegemaakt in Tanzania en Mozambique, iedere keer als ik dacht: 'nu heb ik het hoogtepunt gehad' kwam er weer een nieuw hoogtepunt. Ik ben viezer en stoffiger geweest dan ik ooit ben geweest, en het deed me niks (behalve dat ik onze douches nog veel meer ben gaan waarderen :). Ik heb op manieren gereisd waar we ons hier geen voorstelling van kunnen maken (sardientjes in een blikje komt in de buurt) en we hebben tijdens die ritten meer lol gehad dan ooit. Echt waar, ik ben gewoon gemaakt voor Afrika :), ik heb me daar zo thuis gevoeld, wow zo bijzonder. Zou zo weer terug willen...
Maar voorlopig gewoon weer lekker hier aan het werk, morgenavond de nachtdienst in en hopelijk een paar prachtige nederlandse baby's 'vanngen' deze week. Wat zijn er nog veel verhalen te vertellen, veel meer dan ik in een paar regels kwijt kan. De foto's ben ik uit aan het zoeken (het zijn er 2500, dus daar ben ik wel even zoet mee :), maar zodra ik daar een beetje verder mee ben, komt het foto-verslag er echt aan.
Terwijl ik hier zit te typen is een superlief poesje aan het potepoten in mijn benen, dus die ga ik ook maar een dikke knuffel geven. Hou de blog in de gaten, want er komt echt nog meer op, maar vandaag ben ik vooral aan het relaxen en bij aan het komen, wat een reis!
Iedereen bedankt voor al die lieve reacties, dat was iedere keer weer een leuke verrassing in verweggistan!
Heel veel groetjes en wordt vervolgd, Rachel
donderdag 2 juli 2009
De kids in Pemba
Hoi hoi, daar ben ik weer. 2 berichtjes snel achter elkaar (ik heb hier non-stop internet acces, mag achter de computer kruipen zo vaak ik wil, goed he! maarre, dat betekent niet dat ik de hele dag binnen ga zitten, daar is het veel te mooi weer voor :) maar een snelle update kan best), maar ik heb ook zo veel te vertellen, dat hou je bijna niet voor mogelijk.
Ik was ergens halverwege de bush outreach gebleven dus daar ga ik maar gewoon door. Alhoewel, ik heb nog niets verteld over de kids in Pemba. En dat kan natuurlijk niet! Want er zijn altijd en overal heel veel kids in Pemba. Alleen op de Iris base wonen op dit moment zo'n 200 kinderen en de kinderen uit het dorp mogen ook vrij in en uit lopen, dus het is een gezellig drukke boel. Behalve tijdens de schooltijden, zie je echt altijd kinderen (en kun je bijna geen stap zetten zonder dat er ergens een kind op je af komt gevlogen en om je nek komt hangen). En wie mij een beetje kent, weet dat ik dat helemaal niet erg vindt :) Sommige kids die al lang bij Iris wonen, kennen een beetje engels en daarmee gooien ze dan ook meteen al hun charmes in de strijd, want je weet maar nooit of je een snoepje, dollars of iets om mee te spelen losgepeuterd krijgt... Als visitor krijg je duidelijke instructies om dat nou juist niet te doen, omdat ze deze begging cultuur niet aan willen moedigen, maar dat neemt niet weg dat de kids het toch blijven proberen. En nee zeggen is soms best lastig, maar gewoon tijd met de kids doorbrengen en bijvoorbeeld portugees van ze leren, is een veel betere manier om ze toch de aandacht te geven die ze zo graag willen.
En als er wat oudere meiden in de buurt zijn en je durft je staart los te maken, dan vliegen ze met z'n allen op je haren af en beginnen vlechtjes te maken, dat vinden ze helemaal geweldig (en is ook leuk, alleen zijn ze nou niet bepaald zachtzinnig met je haren, dus je hebt het risico vreemde gezichten te trekken...).
En dan heb je de kids die je in de clinic ziet. Zo is er Manasse, een meisje van 5 dat ruim een half jaar geleden een hele lelijke scheenbeenbreuk heeft opgelopen, echt een open breuk met bot dat aan alle kanten naar buiten prikte... Daarvoor is ze in het ziekenhuis geopereerd, maar de wond wil maar niet genezen. In het ziekenhuis doen ze niks, behalve steeds zeggen dat ze 2 maanden later maar eens terug moet komen (zelfs geen verband wordt er op haar wond gedaan, ongelofelijk). Manasse komt met haar moeder om de andere dag naar de clinic van Iris, waar ze in elk geval haar wond schoon houden en keer op keer opnieuw verbinden. Er is heel weinig wat ze kunnen doen (en wonder boven wonder loopt Manas gewoon rond te springen en lijkt ze er niet veel last van te hebben), maar voorkomen dat de wond geinfecteerd raakt is al heel belangrijk. Eigenlijk heeft ze een nieuwe operatie nodig om overtollig bot weg te halen en de huid te sluiten, maar dat wil het ziekenhuis niet doen. Dus op dit moment proberen ze honingverbanden en heel langzaamaan lijkt het toch iets beter te worden. Maar kun je je voorstellen, dan ben je 5 en heb je 3 keer per week dezelfde mensen die je been komen verzorgen (en geloof me, dat doet pijn!), dan zou je haar toch geen ongelijk geven als ze daar echt geen zin meer in heeft. Maar niets daarvan, ze komt lachend binnen, kent alle verpleegkundigen, kruipt met het grootste gemak op schoot en laat alles gewoon toe. Zo'n lieverd, die Manasse! Daar smelt je gewoon bij :)
En dan was er Joanna. Joanna is een leuke meid van 13 die in Mieze woont. Mieze (spreek uit mie-eezie)is een dorpje van Iris ongeveer een uurtje bij Pemba vandaan waar ca 20 kids wonen, een stuk kleinschaliger dus, maar ook heel erg gaaf. Iedere woensdag is er de mogelijkheid om als visitor een middagje naar Mieze te gaan, maar omdat ik woensdagavond ben gekomen en woensdagochtend weer ging, heb ik de Mieze outreach gemist (of in elk geval, dat dacht ik...). Maar op de terugweg van de bush outreach kwamen we zonder diesel te zitten en laat dat nou precies bij Mieze gebeuren! Dus we hebben om 7 uur 's avonds onze eigen Mieze outreach gehad :) Er zijn slechtere plekken te bedenken om 2 uur op een tank diesel te wachten, we hebben echt heel veel lol gehad. En een beetje op de achtergrond stond Joanna met een baby in een draagdoek. Dus ik naar haar toegelopen en in elk geval geprobeerd een praatje met haar te maken met de paar zinnetjes portugees die ik inmiddels ken. Het kleintje dat ze op haar rug droeg bleek Victoria te zijn, haar baby-zusje van ongeveer een jaar oud. Wat een droppie! En wat een lieve en zorgzame meid is Joanna. De cultuur in Mozambique is behoorlijk fysiek georienteerd, dus als je wilt laten zien dat je iemand waardeert, geef je haar een hug, ook al ken je haar nauwelijks (don't get me wrong, boys-boys, girl-girls, niet gemixt!). Dus ik gaf Joanna en haar zusje een hug, en ze liet me niet meer los. Wauw, dat deed wat met haar en met mij. Zo lief! Even later liet ze mij haar zusje dragen (zo'n lief warm hoopje baby slapend tegen je aan!), echt een bijzondere meid. Ze stond een beetje sipjes achteraan toen we aankwamen, en toen we weggingen had ze de grootste smile die ik ooit heb gezien (en ik ook!). Dat is waar je het om doet. Ik had nog wel uren in Mieze willen blijven, het was bijna jammer dat het maar 2 uur koste om diesel te regelen!
Ik ga eens kijken hoe het met de zee is gesteld. De zee waar we vanaf het FPCT centre op uitkijken is een zeearm die door Dar es Salaam stroomt, eigenlijk een soort mini waddengebied, want bij vloed stroomt het helemaal vol, en bij eb is het een modderige vlakte. Een uurtje geleden was het maximaal vloed, dus het water zal nu wel terug aan het trekken zijn en dat gaat behoorlijk rap, leuk om te zien. Het is vandaag trouwens niet zo warm, er staat een flinke wind en het is bewolkt. Ik vind het nog steeds heerlijk, graadje of 24, genieten, maar de Tanzanianen vinden het maar niks, die vinden het veel te koud! De keerzijde van dit mooie strand is trouwens dat je er alleen maar van een flinke afstand naar kunt kijken, vanwege het vele geweld hebben ze het pad wat er was om van het centre het strand op te komen moeten blokkeren en in plaats daarvan een dikke betonnen muur moeten bouwen, gewoon voor de veiligheid van de bezoekers en de mensen die hier wonen. Triest eigenlijk. Maar het blijft mooi om welliswaar op een afstandje toch te gaan zitten en gewoon lekker rond te kijken, genieten van al het moois om je heen en stiekem hopen dat er nog een keer een aap een kijkje komt nemen. Had ik al verteld dat ik hier op de laatste dag voor ik naar MZB ging een aap heb gezien?? Niet zo'n klein aapje, maar echt een flinke jongen die mij vanuit de boom 5 meter verderop met grote ogen aan zat te kijken! En ja, hij staat op de foto!!! Echt heel heel heel erg leuk om zomaar in het wild een aap te zien, leuker dan alle apen van de Apenheul bij elkaar, echt waar!
Ciao, Rachel
Ik was ergens halverwege de bush outreach gebleven dus daar ga ik maar gewoon door. Alhoewel, ik heb nog niets verteld over de kids in Pemba. En dat kan natuurlijk niet! Want er zijn altijd en overal heel veel kids in Pemba. Alleen op de Iris base wonen op dit moment zo'n 200 kinderen en de kinderen uit het dorp mogen ook vrij in en uit lopen, dus het is een gezellig drukke boel. Behalve tijdens de schooltijden, zie je echt altijd kinderen (en kun je bijna geen stap zetten zonder dat er ergens een kind op je af komt gevlogen en om je nek komt hangen). En wie mij een beetje kent, weet dat ik dat helemaal niet erg vindt :) Sommige kids die al lang bij Iris wonen, kennen een beetje engels en daarmee gooien ze dan ook meteen al hun charmes in de strijd, want je weet maar nooit of je een snoepje, dollars of iets om mee te spelen losgepeuterd krijgt... Als visitor krijg je duidelijke instructies om dat nou juist niet te doen, omdat ze deze begging cultuur niet aan willen moedigen, maar dat neemt niet weg dat de kids het toch blijven proberen. En nee zeggen is soms best lastig, maar gewoon tijd met de kids doorbrengen en bijvoorbeeld portugees van ze leren, is een veel betere manier om ze toch de aandacht te geven die ze zo graag willen.
En als er wat oudere meiden in de buurt zijn en je durft je staart los te maken, dan vliegen ze met z'n allen op je haren af en beginnen vlechtjes te maken, dat vinden ze helemaal geweldig (en is ook leuk, alleen zijn ze nou niet bepaald zachtzinnig met je haren, dus je hebt het risico vreemde gezichten te trekken...).
En dan heb je de kids die je in de clinic ziet. Zo is er Manasse, een meisje van 5 dat ruim een half jaar geleden een hele lelijke scheenbeenbreuk heeft opgelopen, echt een open breuk met bot dat aan alle kanten naar buiten prikte... Daarvoor is ze in het ziekenhuis geopereerd, maar de wond wil maar niet genezen. In het ziekenhuis doen ze niks, behalve steeds zeggen dat ze 2 maanden later maar eens terug moet komen (zelfs geen verband wordt er op haar wond gedaan, ongelofelijk). Manasse komt met haar moeder om de andere dag naar de clinic van Iris, waar ze in elk geval haar wond schoon houden en keer op keer opnieuw verbinden. Er is heel weinig wat ze kunnen doen (en wonder boven wonder loopt Manas gewoon rond te springen en lijkt ze er niet veel last van te hebben), maar voorkomen dat de wond geinfecteerd raakt is al heel belangrijk. Eigenlijk heeft ze een nieuwe operatie nodig om overtollig bot weg te halen en de huid te sluiten, maar dat wil het ziekenhuis niet doen. Dus op dit moment proberen ze honingverbanden en heel langzaamaan lijkt het toch iets beter te worden. Maar kun je je voorstellen, dan ben je 5 en heb je 3 keer per week dezelfde mensen die je been komen verzorgen (en geloof me, dat doet pijn!), dan zou je haar toch geen ongelijk geven als ze daar echt geen zin meer in heeft. Maar niets daarvan, ze komt lachend binnen, kent alle verpleegkundigen, kruipt met het grootste gemak op schoot en laat alles gewoon toe. Zo'n lieverd, die Manasse! Daar smelt je gewoon bij :)
En dan was er Joanna. Joanna is een leuke meid van 13 die in Mieze woont. Mieze (spreek uit mie-eezie)is een dorpje van Iris ongeveer een uurtje bij Pemba vandaan waar ca 20 kids wonen, een stuk kleinschaliger dus, maar ook heel erg gaaf. Iedere woensdag is er de mogelijkheid om als visitor een middagje naar Mieze te gaan, maar omdat ik woensdagavond ben gekomen en woensdagochtend weer ging, heb ik de Mieze outreach gemist (of in elk geval, dat dacht ik...). Maar op de terugweg van de bush outreach kwamen we zonder diesel te zitten en laat dat nou precies bij Mieze gebeuren! Dus we hebben om 7 uur 's avonds onze eigen Mieze outreach gehad :) Er zijn slechtere plekken te bedenken om 2 uur op een tank diesel te wachten, we hebben echt heel veel lol gehad. En een beetje op de achtergrond stond Joanna met een baby in een draagdoek. Dus ik naar haar toegelopen en in elk geval geprobeerd een praatje met haar te maken met de paar zinnetjes portugees die ik inmiddels ken. Het kleintje dat ze op haar rug droeg bleek Victoria te zijn, haar baby-zusje van ongeveer een jaar oud. Wat een droppie! En wat een lieve en zorgzame meid is Joanna. De cultuur in Mozambique is behoorlijk fysiek georienteerd, dus als je wilt laten zien dat je iemand waardeert, geef je haar een hug, ook al ken je haar nauwelijks (don't get me wrong, boys-boys, girl-girls, niet gemixt!). Dus ik gaf Joanna en haar zusje een hug, en ze liet me niet meer los. Wauw, dat deed wat met haar en met mij. Zo lief! Even later liet ze mij haar zusje dragen (zo'n lief warm hoopje baby slapend tegen je aan!), echt een bijzondere meid. Ze stond een beetje sipjes achteraan toen we aankwamen, en toen we weggingen had ze de grootste smile die ik ooit heb gezien (en ik ook!). Dat is waar je het om doet. Ik had nog wel uren in Mieze willen blijven, het was bijna jammer dat het maar 2 uur koste om diesel te regelen!
Ik ga eens kijken hoe het met de zee is gesteld. De zee waar we vanaf het FPCT centre op uitkijken is een zeearm die door Dar es Salaam stroomt, eigenlijk een soort mini waddengebied, want bij vloed stroomt het helemaal vol, en bij eb is het een modderige vlakte. Een uurtje geleden was het maximaal vloed, dus het water zal nu wel terug aan het trekken zijn en dat gaat behoorlijk rap, leuk om te zien. Het is vandaag trouwens niet zo warm, er staat een flinke wind en het is bewolkt. Ik vind het nog steeds heerlijk, graadje of 24, genieten, maar de Tanzanianen vinden het maar niks, die vinden het veel te koud! De keerzijde van dit mooie strand is trouwens dat je er alleen maar van een flinke afstand naar kunt kijken, vanwege het vele geweld hebben ze het pad wat er was om van het centre het strand op te komen moeten blokkeren en in plaats daarvan een dikke betonnen muur moeten bouwen, gewoon voor de veiligheid van de bezoekers en de mensen die hier wonen. Triest eigenlijk. Maar het blijft mooi om welliswaar op een afstandje toch te gaan zitten en gewoon lekker rond te kijken, genieten van al het moois om je heen en stiekem hopen dat er nog een keer een aap een kijkje komt nemen. Had ik al verteld dat ik hier op de laatste dag voor ik naar MZB ging een aap heb gezien?? Niet zo'n klein aapje, maar echt een flinke jongen die mij vanuit de boom 5 meter verderop met grote ogen aan zat te kijken! En ja, hij staat op de foto!!! Echt heel heel heel erg leuk om zomaar in het wild een aap te zien, leuker dan alle apen van de Apenheul bij elkaar, echt waar!
Ciao, Rachel
Abonneren op:
Posts (Atom)
